به بهانه گراميداشت روز خيام

حكيم ابوالفتح عمر ابن ابراهيم خيام نيشابوري از بزرگترين رياضي دانان جهان در قرون و سطا  و بزرگترين شاعر رباعي سراي ايران است كه در اواخر قرن پنجم و اوايل قرن ششم مي زيست.  مهمتري كتاب رياضي او جبر و مقابله با نام كامل رساله في براهين علي مسائل الجبر  و المقابله مي باشد كه داراي شهرت جهاني است .شايد هيچ شاعر ايراني به اندازه ي خيام در اروپا مشهور نباشد كه بخش بزرگي از اين شهرت را بايد مديون فيتز جرالد خيام شناس انگليسي دانست  باشد كه ما ايرانيان  به افتخارات ادبي خود بيشتر توجه نماييم. در زير چند رباعي از اين شاعر بزرگ را بخوانيد

خاکی که بزیر پای هر نادانی است		کف صنمی و چهره‌ی جانانی است
هر خشت که بر کنگره ایوانی است		انگشت وزیر یا سلطانی است

هر ذره که در خاک زمینی بوده است		پیش از من و تو تاج و نگینی بوده است
گرد از رخ نازنین به آزرم فشان		کانهم رخ خوب نازنینی بوده است

پير من فردوسي والا تبار -------- به بهانه ي روز بزرگداشت حكيم فردوسي

شعر زير سروده ي استاد گرانقدرم  جناب آقاي دكتر منصور رسستگار فسايي، استاد بلند آوازه  و شاهنامه شناس شهير دانشگاه شيراز  است .در اين سروده ي زيبا مخاطب به روشني ميتواند حس كند كه سراينده   دانش آموخته ي  مكتب فردوسي است.

پیر من فردوسی والاتبار                   ای زتو بنیاد ایران پایدار

ای ز تو جاوید نام باستان                  ای ز تو نو روزگار باستان

بی تو ایرانی سخندانی نداشت           آنچه می دانیم و می دانی نداشت

بی تو ایران وادی بی نام بود             بی تو نام زندگی دشنام بود

شعر تو در جان ایران جان دمید         اندر ایران جان جاویدان دمید

بی تو ایران سرزمینی سرد بو د            جلوه گاه جاودان درد بود

این وطن محراب آزادی نبود             سرزمین پاکی و شادی نبود

بی تو آیین شرف بی رنگ بود           بی تو نام سربلندی ننگ بود

بی تو رستم جاودان در خواب بود        مادر آزادگی بی تاب بود

بی تو رستم فرصت هستی نداشت         بی تو گرگین شور سرمستی نداشت

بی تو رستم رزم را یارا نداشت           بی تو سام یل دل خارا نداشت

بی تو کاوه آنهمه شیری نداشت            قارن آهنگ جهانگیری نداشت

بی تو کیخسرو سرافرازی نداشت         گیو راه و رسم جانبازی نداشت

بی تو بیژن جاودان در چاه بود            بی تو عمر زال زر کوتاه بود

بی تو کس عزم وطن پایی نداشت          آرش آن تیر اهورایی نداشت

دشمن از هر سو به ایران تاخته           کار مردان دلاور ساخته

بی تو رویا بود و تعبیری نداشت        پهلوانی بود و شمشیری نداشت

در شب تار وطن ماهی نبود             در نبرد خصم کین خواهی نبود

بود سیمرغی ولی دستان نبود           نام ایران بود و خود ایران نبود

آتش ایران زمین رنگی نداشت           مرز و بوم مهر آهنگی نداشت

سنگ اکوان بود و چاه بیژنی            زنده هرجا شیوه ی اهریمنی

از درفش کاویان نامی نبود              بود جمشیدی ولی جامی نبود

در سخن روزی که قد افراشتی          قامت سرو و صنوبر داشتی

از پس سی سال رنج بی امان            پیر گشتی خسته گشتی ناتوان

گشت آن سرو بلندت چون کمان         تیرگی آمد نصیب دیدگان

شادی دیرینه ات از یاد رفت            گنجهای سیم و زر بر باد رفت

مرگ سهراب جوانت پیر کرد         رستم پیرت ز هستی سیر کرد

ایرجت سرمایه ی هستی گرفت        بیژنت از سینه سرمستی گرفت

تا که چون آید سرانجام ِ فرود         طوس نوذر خستگیهایت فزود

گاه اندوه سیاوش داشتی               دیدگان بر کوه آتش داشتی

گاه دیدی ایرج ِیل را به خاک         گه سیاوش را سپردی در مغاک

چونکه رستم را سر آمد روزگار         در بن چاهی چو یلدا سرد و تار

آتش غم شعله زد در جان تو           سوخت با رستم سر و سامان تو

رزم چندین نسل با افراسیاب           برد از چشمان تو آرام و خواب

داستان رستم و اسفندیار               کینه ی جانوسیار و ماهیار

روز و شبهای تو پر اندوه کرد         كوله بار رنجهایت کوه کرد

هرگز ای مردانه مرد روزگار         تو نگشتی خسته اندر کارزار

چونکه رستم داشت قصد آشتی         دستگیرش پیر دانش داشتی

چونکه رزم ِ جاودان در پیش داشت       چاره جویی چون ترا با خویش داشت

با تو بُد همراه در میدان شور            در مصاف شیر نر بهرام گور

رای ِِ تو افسون ننگ و نام بود          تازیانه در کف بهرام بود

از کیومرثِ گزین تا یزدگرد             جمله کردند از تو نام و ننگ گرد

کاشکی اسب زمان سرکش نبود         آخر شهنامه ات ناخوش نبود

کاشکی عمر یلان بسیار بود           بخت با مردان میهن یار بود

کاشکی آن روزها شامی نداشت           روزگار فتح انجامی نداشت

رزمها پیکار ما و من نبود               تیرِ گز در چشم رویین تن نبود

بود بهرامی ولی گوری نبود            کرکسان مرگ را سوری نبود

رستمی با آن بر و یال بلند             با چنان کوپال و شمشیر و کمند

خسته از بدکاری دونان نبود            در بن چاه سیه بی جان نبود

کاشکی سهراب چشمی باز داشت       دست از پیکار رستم باز داشت

نوشدارو چاره ی بی تاب بود            بخت یار رستم و سهراب بود

کام شیرین کاش زهرآگین نبود              تلخ کام خسرو از شیرین نبود

کاشکی ای سرفرازی نام تو               بود روز دیگری ایام تو

تا ببوسد دست و پایت « رستگار »         گوید ای مردانه مرد روزگار

پیر من فردوسی والاتبار                بار دیگر زندگی را سر بر آر

در سخن افسون ِ خود در کار کن           نسلهای خفته را بیدار کن

بار دیگر رستمانه سر بر آر              پیر من فردوسی والاتبار

بار دیگر لب به گفتن باز کن            داستان زندگی را ساز کن

بار دیگر در نبرد خوب و زشت           بازگو افسانه های سرنوشت

بار دیگر جلوه کن در کارزار           اشکبوس جهل را از پا در آر

باغبان باغ ایران جان توست           هستی ایران زمین از آن توست

تا که گل از خاک ایران بر دمد         تا زدلها نور ایمان بر دمد ...

نام فردوسی چنان خورشید باد         صدهزاران یاد او جاوید باد

به یاد استاد بهمن بیگی

        به نام خدا

امروز در گاهنامه ی قلوب ایلاتی ها آسمانی شدن  مردی سپارش شده است که هیچ گاه زمینی نبود.

آسمانی شدن محمد بهمن بیگی حقیقی ترین افسانه  و اسطوره ی ایل. همو که به حرمت لالایی های

 قره قاج خواب نوشین فرنگ و واشنگتن را بر نتابید و به عشق بخارایش  از آن دیار بی یار به ایل پر بهار

پرواز کرد. او که تیز بال تر از شاهین ها افق  انسانیت و شرف را در نوردید و معلمی را در قاموس چشمه

ها معنا کرد.بهمن بیگی هنوز هست و چشمان خمار آهو های چاه مارو و کبک های دری قله های کمانه

 و دراج های قره قاج به شکوهش مینگرند و زلالی دست هایش را چشمه ها حس می کنند و عطر

حضورش را چویل ها میبویند. به اجاقت قسم تو ماه  آسمان بخاریی تو هستی اما زمینی  نیستی

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق          ثبت است بر جریده ی عالم دوام ما